Skip to content

Werk in opdracht

03/04/2011

Begaanbare levensweg

“We know for a fact that we’re stewards of the earth, and we care for the earth that we bring home to make our work with.
And so for us, it is a sacred act of creation that when we work with the clay, we’re taking care of this little bit of real estate that you hold in your hands and make something that is of beauty, that is worthy of the earth.”

Preston Duwyenic, Hopi

 

In opdracht maakte ik een groter labyrint. Het maken hiervan was een mooi proces. Misschien vanuit een voorgevoel wilde ik het niet van één exemplaar laten afhangen. Ik maakte er dus drie.
Natuurlijk mislukt er wel eens wat… Maar dat tweederde mislukt is soms wel wat teveel van het goede. Iedereen die met klei werkt heeft te maken met teleurstellingen. Zolang we beseffen dat we met de aarde werken, en niet wij de baas zijn kunnen we daar vrede mee hebben, en niet zeuren over de enorme aantal uren dat met het uitkerven van het labyrint gepaard ging.

“Kun je hem niet aan elkaar plakken?” vragen mensen. Nee, dat kan niet. Niet omdat het niet eens meer aan elkaar past; als het in de oven is geknapt zijn beide stukken iets verbogen, maar ook omdat een gelijmd ding niet goed is. Het is gebroken.

Glas kun je omsmelten, metaal ook. Maar met keramiek is niet veel meer te beginnen als het eenmaal in de oven is geweest.

Soms gooi ik de stukken meteen weg, wil ik ze niet meer zien. Soms laat ik ze nog even liggen, als getuige. Om me nederigheid te leren? In het geval van de labyrinten heeft het voor mij nog meer betekenis. Zoveel levens om ons heen hebben barsten en scheuren. Het labyrint is niet meer te lopen, de mens die met zijn gezicht in de modder komt te liggen heeft vaak toch verbazend veel veerkracht om weer overeind te komen en opnieuw te beginnen.

Ik maak geen drama van gebroken keramiek, er zijn ergere dingen. En er is een remedie: ik pak een homp klei, haal diep adem en begin weer te kneden en te vormen. Het duurt dan niet lang voor je weer geconcentreerd bent en verleden en toekomst geen vat meer op je hebben. Het gaat over het NU.

De ene, op de bovenste foto, was heel en is naar de opdrachtgeefster vertrokken. Ze was erg blij met de kleur en het formaat, 30 cm in doorsnee. Hij is ook prachtig, blauw en groen tegelijk. Hier en daar gemengd, sommige plekken meer blauw, andere plekken meer groen. Heel levendig!

Gebroken levensweg

Gebarsten levensweg

Advertenties
One Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: