Skip to content

Een beetje achtergrond

Feitelijk autodidact begon de fascinatie voor klei voor mij pas echt toen ik porseleinklei ontdekte. Als vanzelf probeerde ik mijn vormen zo fragiel mogelijk te maken. Daarin ben ik op een voortdurende ontdekkingsreis. Organische vormen zijn voor mij onvermijdelijk. Als iets te strak oogt, trek of duw ik eraan, of scheur ik het in, probeer ik met het materiaal mee te bewegen zodat het een natuurlijke speelsheid krijgt. Dat moet erg voorzichtig gebeuren.
Porselein vergt meer aandacht dan gewone klei of steengoed. Ik experimenteer met verschillende soorten porseleinklei maar ook gebruik ik soms andere soorten klei. Witbakkende klei, geelbakkend, zwartbakkend, steengoed, papierklei, papierporselein… ik ben nieuwsgierig naar de mogelijkheden van al die soorten. Ik vind elke dag wel een onbekend wiel uit, of tenminste een radertje.
Al die kleisoorten nemen de meeste van mijn beschikbare ruimte in beslag. Ik heb niet de luxe van een atelier maar om te kunnen werken heb ik aan een kleine tafel genoeg.

De vormen die ontstaan verrassen mijzelf ook dikwijls. Ik ben heel spaarzaam met gebruik van kleur, breng soms een accent van zilver-brons glazuur aan. Ik experimenteer soms wel met pigmenten en onderglazuren. Blauwen, zoals Delfts blauw onderglazuur vind ik het beste passen bij helder wit porselein. Over de hele wereld levert deze combinatie al eeuwenlang een nimmer eindigende stroom aan toepassingen op, klassiek en modern. Het werk van Piet Stockman in België fascineert en inspireert mij enorm. daar zou ik wel eens een poosje willen meelopen!

De tere kleur en transparantie van puur porselein, met aangebrachte teksturen zorgen zowel voor eenheid als spanning. Voor mijn werk, vooral voor de lichtvangers ben ik altijd op zoek naar stoffen, knopen, behang, kant, leer (slangen of krokodillenleer) met duidelijke structuur etc. waarvan ik afdrukken, mallen of stempels kan maken. Ook daar geldt, hoe fijner en gedetailleerder hoe beter. Ik zie overal mooie structuren, en moet me soms inhouden om bij vrienden de gordijnen niet te leen te vragen, of het medaillon van oma…

De video van een van de briljantste denkers die ik ken, Alan Watts, vind ik zo geweldig. Alan Watts, Work as Play

“In our culture we make an extremely rigid division between work and play. You’re supposed to work in order to earn enough money to give jou sufficient leasuretime for something entirely different called: ‘having fun’ or ‘play’.”

En dat ‘werk’ dat we doen, en waarvoor we worden betaald moeten we beslist met een ernstig gezicht doen, we willen wel serieus worden genomen. Ik speel altijd, en ik mag net zoveel spelen als ik wil, er is geen juf of ouder die zegt dat we nu moeten opruimen en handen wassen omdat de tijd om is…

Heb je interesse in mijn werk, vanuit welke invalshoek dan ook, neem gerust contact met mij op.

Mail naar pauladerooy @ gmail.com
(vanwege mogelijke spam heb ik het adres gecodeerd met spaties)

Advertenties
%d bloggers liken dit: